Skid Row - Skid Row (1989)

Genre: Glam Metal

Μπορει ο Sebastian Bach να μπαινοβγαίνει συνεχώς στα δικαστήρια με τα υπόλοιπα μέλη των Skid Row και κάθε τρεις και λίγο σε κάθε του συνέντευξη να μιλά με τα χειρότερα λόγια για αυτη την συνεργασία τους, αλλα πραγματικά αυτο δεν με απασχολεί καθόλου. Ούτε έχω την παραμικρή άποψη για το ποιος φταίει στο συγκεκριμένο θέμα και ούτε πρόκειται να πάρω ποτε θέση επειδή πραγματικά δεν με ενδιαφέρει. Αυτο που με ενδιαφέρει ειναι το γεγονός οτι αυτη η ομάδα μου πρόσφερε αυτο τον τεράστιο δίσκο. Έμαθα να θυμάμαι άτομα, πόσο απειθάρχητοι μπορουν να γινουν οι νέοι, καθώς και την ιστορία του δεκα-οχτάχρονου Ρίκι που θα μείνει στην φυλακή για μια ζωή.

Ειναι ένας από αυτους τους δίσκους που έχω στην συλλογή μου και καμαρώνω που τον εχω. Ενας αλήτικος, τσαμπουκαλεμένος δίσκος ο οποίος βγάζει προς τα έξω τα χαρακτηριστικά αυτης της μπάντας. Κινείται στις ίδιες γραμμες όπως οι Bon Jovi στους πρώτους τους δίσκους, τους Guns N' Roses και οι ομοιότητες με Motley Crue και Warrant ειναι εμφανής. 


Ο οδοστρωτήρας που ακούει στο όνομα Skid Row ξεκινά με το ''Big Guns'' στο οποίο μπαινουν οι απαραίτητες βάσεις για να αρχίσει ο Bach και η παρέα του να ξεδιπλώνουν το αστείρευτο τους ταλέντο. Ειναι το τραγούδι με το οποίο ο ακροατής αρχίζει να καταλαβένει τι πρόκειται να ακολουθήσει. Ηχηρό riffιng, φωνητικά που περιέχουν ένταση και θυμό και τα περίτεχνα σόλα ειναι τα βασικά συστατικά της χημείας των Αμερικανών στον δίσκο. Κάπως ετσι ειναι και η πλειοψηφία των κομματιών και ελάχιστες φορές η μπάντα παρεκκλίνει από αυτη την φόρμουλα. Πάντως σε όσα σημεία το έπραξε, το πέτυχε και με το παραπάνω. Για του λόγου το αληθές, μια φορά αρκεί για το ''Youth Gone Wild'', το τραγούδι-ορόσημο στον δίσκο κατά την άποψη μου. Μέσα σε ένα τρίλεπτο η μπάντα καταθέτει με δυναμισμό και φοβερή στοιχομυθία έναν ύμνο του glam, που σε κάνει να θελεις να γυρισεις πίσω στο χρόνο, να φορέσεις τα δερμάτινα σου και να γινεις ο μάγκας που ίσουν κάποτε ή παντα ήθελες να γινεις. 

Από το άλμπουμ ασφαλώς και δεν λείπουν και τα συναισθηματικά σημεία της μπάντας. Το ''18 and Life'' ειναι μια υπέροχη μπαλάντα που εξιστορεί για τον νεαρό Ρίκι ο οποιος μονος του καθόρισε το μελλον του οπου θα το περάσει για μια ζωή στην φυλακή. Εκτός από τους υπέροχους στοίχους του Sabo και την επιδέξια ερμηνεία του Bach στα φωνητικά, αξίζει να προσέξει κανεις το γοητευτικό σόλο στην κιθάρα που δένει άψογα και δεν γινεται ακραίο. Τέλος, στο ''I Remember You'' μας παρουσιάζεται η ευαίσθητη πλευρά αυτης της παρέας από το New Jersey: καλαίσθητοι στοίχοι που κρύβουν την λησμονιά και εκφράζονται με ειλικρίνεια και πάθος από τον Sebastian Bach που φαινεται οτι νιώθει πραγματικά αυτο για το οποίο τραγουδά. Το ίδιο επίσης ισχύει και για τον Scotti Hill ο οποίος παραδίδει ένα υπνωτιστικό σόλο στην κιθάρα μη ξεφεύγωντας από την ουσία.

Συνολικά σαν δίσκος πιστευω οτι ειναι πολύ καλός αφού κρατά μια σταθερή ροή και απλά σε κάποιες φάσεις ακουμπά το τέλειο. Σημαντικό ρόλο όμως που βοηθά στο γεγονος να τον ακούσεις καλύτερα και να δημιουργήσεις αυτην την εικόνα, ειναι η τοποθέτηση των τραγουδιών του άλμπουμ που τον ανεβάζουν σε μια άλλη διάσταση και αυτα δεν ειναι αλλα από τα τρια singles που ανάφερα πιο πάνω. Ειναι τοποθετημένα στα σημεία όπου ο ακροατής ξέρει οτι ακούει κατι πολύ καλό αλλα περιμένει το κάτι παραπάνω, το αποκορύφωμα. Επίτηδες στάθηκα σε αυτα τα τρια για να τονίσω την σημαντικότητα και την βαρύτητα που έχουν στο συγκεκριμνένο δίσκο. Τρία singles το ένα καλύτερο από το άλλο, εκτοξεύοντας τις πωλήσεις του δίσκου κάνοντας τον 5 φορές πλατινένιο.

 

1. Big Guns (3:36)

2. Sweet Little Sister (3:10)

3. Can't Stand the Heartache (3:24)

4. Piece of Me (2:48)

5. 18 and Life (3:50)

6. Rattlesnake Shake (3:07)

7. Youth Gone Wild (3:18)

8. Here I Am (3:10)

9. Makin' A Mess (3:38)

10. I Remember You (5:10)

11. Midnight/Tornado (4:17)

Sebastian Bach may be going in and out of courts all the time in order to settle the disputes between him and the other members of Skid Row while at the same time speaking with the worst words about that collaboration, but personally that doesn't bothers me at all. I do not even have the slightest opinion about whose to blame on that matter and I will never state an opinion upon that because honestly I do not care. The thing that I care about is the fact that this team presented this album to me. I have learnt to remember persons and situations, how much wild the teenagers can be and also the story of 18 year-old Ricky how will spent the rest of his life in prison.

It is one of those albums that I have in my collection and I'm flaunt of having it. It's a roaming, ballsy album that externalizes the characteristics of this group. It moves on the same lines as early Bon Jovi's albums as well as Guns N' Roses and the similarities with Motley Crue and Warrant are pretty obvious.

This steamroller called Skid Row kick-starts with ''Big Guns'', a song where the foundations are laid in order for Bach and his mates to start unfolding their immense talent. It is the song where the listener will start realizing what is going to follow. Vibrant riffing, vocals that contain anger and aggression as well as the skillful guitar solos, are the main characteristics of the chemistry that these Americans put on the album. More or less, this is how the majority of the songs sounds, except for some situations where the band deviated from this formula. However, I must admit that whenever they tried something different, it worked more than enough. If you don't believe me just hear for once ''Youth Gone Wild'', the landmark on this album. In three minutes, the band testifies with dynamism and lyrical versatility why this is thought to be an anthem of the genre and also why it makes you want to go back in time and wear your leather outfit and be the notorious guy that you once were or you always wanted to be. 

Of course the album does not lack any sentimental moments. ''18 and Life'' is an eminence ballad which narrates the story of young Ricky who made his future by himself and this is going to be a life in prison. Besides Sabo's great lyrics and the skillful rendition by Bach, it is worth mentioning the seductive guitar solo which binds perfectly and does not go over the line. Finally, ''I Remember You'' exhibits the sensitive side of the band from New Jersey: aesthetic lyrics that hide oblivion and are expressed in honesty with passion from Bach who shows that he feels what he sings for. The same stands for Scotti Hill who unfolds a mesmerizing guitar solo without leaving the point.

Overall, I believe is a very good album since it has continuous flow and in some cases it reaches the top. The thing that contributes to this is the fact that the songs that take it into another level are situated at critical points and I am talking about the three songs that I talked about earlier. They are situated at points where the listener knows that he is hearing to something good, however he expects for certain highlights. I specifically mentioned only these three songs in order to underline their importance and the weight they put on the specific album. Three hits each outperforming the last, boosting the sales and making it 5x platinum.              

Niagara - Now or Never (1988)

Genre: Glam Metal

Τέλη των 80s όπου ειναι η περίοδος κατά την οποία ανθίζει το glam, οι Ισπανοί Niagara κάνουν την είσοδο τους στο προσκήνιο και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα αντίστοιχα συγκροτήματα της εποχής. Το Now or Never ειναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους και σύντομα το αστείρευτο ταλέντο της μπάντας δεν θα αργίσει να βγει στην επιφάνεια. Σε μικρό χρονικό διάστημα θα αρχίσουν να περιοδεύουν στην Αγγλία, έχοντας μάλιστα μεγαλύτερη υποστήριξη απ' ότι στην γενέτειρα τους. Tony Cuevas στα φωνητικά, Angel Arias στο μπάσο, Jose Martos στα ντραμς, V.M Arias στις κιθάρες και Enrique Castaneda στα πλήκτρα συνθέτουν την πεντάδα, με τους δύο τελευταίους να αποδίδουν υπέροχες ερμηνείες στον δίσκο.

Η παραγωγή του δίσκου δεν ειναι και η καλύτερη αλλα εντούτοις δεν ειναι ικανή να αλλοιώσει σε τετοιο βαθμό την ποιότητα και την αξία του. Το intro ''Fallen Angel'' δεν ειναι το πιο κατάλληλο σαν τίτλος και σε αφήνει παγερά αδιάφορο αφού τα 45 δευτερόλεπτα του δεν ειναι τίποτα αλλο από απλές νότες σε πλήκτρα και κιθάρα που απλά δημιουργούν μια ατμόσφαιρα για να υποδεχτείς το ''Walking'', ένα από τα κορυφαία τραγούδια στον δίσκο κατά την άποψη μου. Συνδυάζει άψογα το riffing στις κιθάρες, τις μελωδικές γραμμές του μπάσου και τα ατμοσφαιρικά πλήκτρα τα οποία ξεχωρίζουν σε όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Ακολουθεί το mid-tempo ''I Will Be There'' με τα εισαγωγικά πλήκτρα του να  θυμίζουν έντονα ερμηνείες Europe και ακολούθως η μπαλάντα ''Take My Hand'' με το πιασάρικο ρεφραίν και το σύντομο αλλα περιεκτικό σόλο στην κιθάρα, που μπορει να παρομοιαστεί εύκολα ως ένα εναλλακτικό ''18 and Life''. Αυτα ως προς το πρώτο σκέλος του δίσκου.


Από το σημείο του ''Now or Never'' και μετά οι μηχανές βράζουν και οι στροφές αρχίζουν να ανεβαίνουν επικίνδυνα. Το ομότιτλο τραγούδι χρίζεται έτσι ως μεταβατικό αφού με τις πρώτες κιθαριστικές νότες του ''I Should Be Stronger'' καταλαβαίνεις οτι πρόκειται για κάτι πιο δυναμικό και ταχύ από τα προηγούμενα. Ειναι ίσως το πιο 'απαιτητικό' τραγούδι στα ντραμς μέσα από ολόκληρο τον δίσκο ειδικά στο σημείο του σόλο, περίπου στα μέσα του τραγουδιού. Το ''You Belong To Me'' το βρήκα σαν μια πιο απλοϊκή προσέγγιση του ''Walking'' χωρίς το στοιχείο του πιασάρικου riffing αλλα με πολύ όμορφα grooves στο μπάσο που αξίζει να σημειωθούν. Το ''No Conversation'' ειναι μια συμπαγής ερμηνεία που συνδυάζει όλα τα καλά στοιχεία της μπάντας και ειναι ένα από τα αγαπημένα μου. Δεν θα έλεγα οτι τα ''Live on the Line'' και ''Secret Lover'' ειναι κακά κομμάτια, απλά πήρα την εικόνα του άλμπουμ από τα προηγούμενα τραγούδια στον δίσκο και αυτα με άφησαν κάπως αδιάφορο.

Γενικά ειναι μια πολύ καλή δουλειά από τους Ισπανούς και ειναι κρίμα που δεν έγιναν περισσότερο γνωστοί στο ευρύ κοινό. Πιστεύω οτι οι φίλοι των Europe, Dokken και Cinderella θα βρουν κάποια χαρακτηριστικά στο Now Or Never και θα εκτιμήσουν τον συγκεκριμένο δίσκο.  
  
''... There is a special shine I noticed in her eyes, just like a dream she's always living in my mind..''

 

1. Fallen Angel (0:46)

2. Walking (4:29) 

 3. I Will Be There (3:46)

4. Take My Hand (5:46)

5. Now or Never (4:39)

6. I Should Be Stronger (4:07)

7. You Belong To Me (3:47)

8. No Conversation (3:54)

9. Secret Lover (3:47)

10. Live on the Line (3:27)

It's the late 80s, the period that glam is flourishing and a Spanish band named Niagara appear in the scene ready to compete with others of the genre. Now or Never was the band's debut album and soon their pure talent would come to the surface. This offered them the opportunity to tour in the UK and it's worth mentioning that there they had bigger support than in their homeland. Tony Cuevas (vocals), Angel Arias (bass guitar), Jose Martos (drums), V.M Arias (electric guitars) and Enrique Castaneda (keyboards) consist of the line-up, with the last two performing magnificently throughout the album. 

The production was not the best one, however it is not that bad for someone to claim that it ruins the album's quality and virtue. ''Fallen Angel'' is just a simple 45-second intro with notes on guitar and keyboards just to set the scene for the forthcoming ''Walking'', one of the best moments in the album in my opinion. It combines perfectly guitar riffing, melodic bass playing and atmospheric keyboards, characteristics that are obvious throughout the album's duration. Then the mid-tempo ''I Will Be There'' follows, with the introductory notes on the keyboards reminding a lot the likes of Europe and right up next the ballad ''Take My Hand''. It has a catchy refrain and it's short but comprehensive guitar solo can easily parallel it to Skid Row's ''18 and Life''. These as far for the first part of the album. 

From the moment that ''Now or Never'' enters the scene, the wheels start spinning more drastically. It can be argued that the self-titled song is a transitional song and this is sensed from the first notes of ''I Should Be Stronger'', a song more powerful and fast than the previous ones. It is the most challenging song for drummers, especially at the solo's point somewhere in the middle of the song. I found ''You Belong to Me'' as a simplified version of ''Walking'' without the catchy riffing but with worth-noting bass grooves. ''No Conversation'' is a solid effort which combines all the nice elements and characteristics that the band possesses and it is one of my favorites. I would not say that ''Live on the Line'' and ''Secret Lover'' are bad songs but I got the picture from the previous songs and these two seemed to me as a repetition. 

Overall, it is a very good effort from the Spaniards and it's a bit shame that they didn't make it. I believe that friends of Europe, Dokken and Cinderella will find some characteristics of the aforementioned bands and will appreciate the specific album. Of course some others may find it another boring/generic/hair-metal album and will leave it behind. I'm interested to hear what others think of this though.               

Iron Fire - Blade of Triumph (2007)

Genre: Power Metal

Όταν μια μπάντα περάσει από μια τρικυμία αλλαγών στην σύνθεση της, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο σε κάποιον δίσκο να υπάρξει μια καλή χημεία των μουσικών. Αυτο πιστεύω έγινε με την περίπτωση των Δανών Iron Fire στον τέταρτο τους δίσκο Blade of Triumph. Όσοι περιμένουν να ακούσουν κάτι καινοτομικό και διαφορετικό θα απογοητευτούν. Χωρίς να θέλουν να εντυπωσιάσουν αλλά να δώσουν στον ακροατή μια γεύση από τον ήχο τους, επιλέγουν μια καλή στρατηγική και αντί να επικεντρωθούν σε 2-3 τραγούδια singles τα οποία θα τραβούσαν την προσοχή (γεμίζωντας τον υπόλοιπο δίσκο με ενδιάμεσα) προτιμούν να έχουν μια σειρά από καλά προς πολύ καλά τραγούδια.

Αληθινό, αγνό, συμπαγές metal με πιασάρικα riffs και μελωδίες που θυμίζουν Hammerfall, Dream Evil και Rhapsody of Fire. Τα φωνητικά του Martin Steene δεν ''αγγίζουν'' στον ουρανό αλλα ακολουθούν μια φόρμουλα συνετής μελωδικότητας. Βαδίζει στα ίδια μήκη και πλάτη με την υπόλοιπη μπάντα (παρόλο που πιστεύω οτι οι δυνατότητες του ειναι μεγαλύτερες) και δεν τραβά τα βλέμματα προς το πρόσωπο του δημιουργώντας με αυτο τον τρόπο ένα πολύ καλό σύνολο. Οι στίχοι ακολουθούν την γραμμή της επικής φαντασίας και καταπιάνονται σε ιστορίες με δράκους, ιππότες, μονομάχους με το στοιχείο του σπαθιού να μην λείπει από το προσκήνιο. Με αυτα τα χαρακτηριστικά επικρατεί μια συνοχή σε όλη την διάρκεια του άλμπουμ χωρίς να υπάρχει κάποια αδιάφορη ή αδύναμη στιγμή. 

Όσο αφορά τα τραγούδια, πιστεύω οτι ο οποιοσδήποτε μπορει να καταπιαστεί με οτιδήποτε. Προσωπικές αγαπημένες μου επιλογές ειναι το εκρηκτικό ''Dragonheart'', το κατάλληλο για head-banging ''Bloodbath of Knights'' και το καταιγιστικό ''Steel Invaders''. Ένα απόλυτα αναγκαίο αλμπουμ για τους λάτρεις του επικού metal.

 

1. Dragonheart (5:47)

2. Bloodbath of Knights (4:22)

3. Dawn of Victory (4:51)

4. Lord of the Labyrinth (4:22)

5. Bridges Will Burn (4:37)

6. Follow the Sign (4:36)

7. Steel Invaders (4:31)

8. Jackal's Eye (5:35)

9. Legend of the Magic Sword (4:27)

10. Gladiator's Path (4:11)

11. Blade of Triumph (7:25) 

When a band goes through a storm of changes in it's formation, there is always the possibility that an album will contain the optimal chemistry of musicians. Indeed, this is what happened in the case of the Danish metalers upon releasing their fourth album Blade of Triumph. Anyone who expects to hear something innovative or different than the usual will be disappointed. They do not want to impress but instead they want to give the listener a taste of their sound and they achieve this with a simple strategy. They choose not to focus only on just 2-3 singles that would draw attention (and inevitably include many fillers) but rather presenting a series of good songs.

Pure, solid, true metal with catchy riffs and melodies which remind the likes of Hammerfall, Dream Evil and Rhapsody of Fire. Martin Steene's vocals are not reaching the skies but follow a prudent formula when it comes to sing. He is on the same levels as the rest of the band (although I believe he has many potentials) and does not draw the attention to his person, thus creating a strong group. Lyrics concentrate mainly on epic aspects and tell stories about dragons, knights, gladiators, with the sword element never leaving from the foreground. These characteristics create a consistency throughout the whole album, helping it not to have any weak or dull moments. 

In regards to the songs, any of them can be liked equally with the others. Personal favorite moments are the explosive ''Dragonheart'', the hammering ''Bloodbath of Knights'' and the boisterous ''Steel Invaders''. An absolute must for the lovers of epic metal.

Crimson Glory - Crimson Glory (1986)

Genre: Heavy/Progressive Metal

Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα ντεμπούτα άλμπουμς γιατι πιστεύω λένε πολλά για την εκάστοτε μπάντα. Ειναι η ίδια περίπτωση όπως και στην καθημερινότητα που λέμε οτι η πρώτη εντύπωση μετρά πάρα πολύ. Οι Crimson Glory μου άφησαν μια από τις καλύτερες των εντυπώσεων με την ομότιτλη τους δουλειά.  Η τεχνική τους κατάρτηση και η μουσική τους ιδιοφυία ξεδιπλώνεται μέσα σε ένα σαραντάλεπτο και πριν καν τελειώσει το ταξίδι περιμένεις με ανυπομονησία την επόμενη τους δουλειά. Με ένα ήχο ωμό και ακατέργαστο ενθουσιάζει αυτον που δεν τους ξανάκουσε, ενώ οι λάτρεις του είδους ακόμα αναρωτιούνται πως δεν άντεξε αυτη η μπάντα στο πέρασμα του χρόνου.

Η φωνή του Midnight και μόνο αξίζει μια εκτενής παράγραφο μόνη της αλλα θα αρκεστώ στα βασικά. Από τα πρώτα λέπτα του δίσκου γινεται αντιληπτό οτι πρόκειται για μια μοναδική, εξωπραγματική φωνή που σπάνια κανείς συναντά. Ειναι το στοιχείο το οποίο τραβά τα βλέμματα αφού μπορει να πιάσει μέχρι και τις πιο ψηλές νότες του πενταγράμμου με τρομερή ευκολία αφήνωντας σε να απορείς αν ειναι αληθινή η προιόν κάποιου εφέ στο στούντιο. Απλά απίστευτη.

Τα ''Dragon Lady'', ''Azrael'' και ''Lost Reflection'' ειναι σημεία αναφοράς πιστεύω στο άλμπουμ. Το πρώτο περιέχει αρκετό ηλεκτρισμό ούτως ώστε να σου εμπεδώσει για τα κάλα το πιασάρικο του ρεφραίν, ενώ το ''Αzrael'' ξεκινά με απαλά αγγίγματα στην ακουστική κιθάρα και καταλήγει ως ένα μεγαθήριο με εκπληκτικά riffs και μια groovy μπασογραμμή. Το τελευταίο ειναι το τραγούδι με το οποίο κλείνει ο δίσκος και πραγματικά προκαλεί συγκίνηση με τον Midnight να δίνει ρεσιτάλ φωνητικών. Ειναι μια σκοτεινή, ανατριχιαστική μπαλάντα που με την εκπληκτική ατμόσφαιρα που δημιουργείται καθηλώνει τον οποιονδήποτε. Χωρίς να θέλω να βάλω στο περιθώριο τα υπόλοιπα τραγούδια απλά να αναφερθώ στην απλότητα του ''Angels of War'', τον μυστικισμό του ''Queen of The Masquerade'', τον δυναμισμό που εκπέμπει το ''Heart of Steel'' και το ελκυστικό σόλο του αγαπημένου μου ''Valhalla''.

Με στόχο να πετύχουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα κρατούν ένα μέτριο τέμπο και θυσιάζουν έτσι τις γρηγορες ταχύτητες, γεγονός που κάνει τον δίσκο αυτο ακόμα πιο συμπαγές. Υπάρχουν δύο λόγοι που πιστεύω οτι κρατούν αυτο τον δίσκο μακριά από την τελειότητα. Πρώτον, οτι το ''Mayday'' δεν κολλούσε στην εικόνα και έπρεπε να αποφευχθεί και δεύτερο, στο γεγονος οτι η παραγωγή μπορουσε να γινει πολύ καλύτερη και να ανεβάσει το άλμπουμ σε αλλο επίπεδο. Παρόλα αυτα, ειναι ένας αναγκαίος δίσκος για να μπει στην συλλογή.

1. ''Valhalla'' (3:46)

2. ''Dragon Lady'' (4:21)

 3. ''Heart of Steel'' (6:07)

4. ''Azrael'' (5:42)

5. ''Mayday'' (2:59)

6. ''Queen of The Masquerade'' (5:27)

7. ''Angels of War'' (5:23)

8. ''Lost Reflection'' (4:43)

I have a special feeling when it comes to debut albums because I believe they say a lot about a specific band. It is the same phrase as we use in the every-day life that 'the first impression is the best impression'. That being the case, Crimson Glory left me one of the best impressions when I heard their self-titled album. Their technical expertise and talent unwinds within fourty minutes and before this masterpiece ends you impatiently wait for their next work. Their sound is both raw and rough enough to carry away the listener who has never heard of them before, while those who are familiar with the band are still wondering how they didn't stand the test of time. 

Midnight's voice deserves a lengthy paragraph by itself, however I will stick to the basics. From the first moments of the album it's becoming apparent that this is a unique, god-sent voice which is rarely found. It is the characteristic that draws attention and can perform even the highest notes with such an easiness which makes you wonder if this is real or a studio effect. Simply amazing.

''Dragon Lady'', ''Azrael'' and ''Lost Reflection'' are the key moments in my opinion here. The first one contains the required electricity in order to embed you it's catchy refrain, while ''Azrael'' begins with soft touches on the acoustic guitar and results in a monstrous song with great riffs and a groovy bass line. The last one, which is also the closing song of the album, has such an emotion and thrill that results into Midnight giving a recital of vocal abilities. It is a dark and gruesome ballad with a creepy tone which can nail anyone. Without wanting to push aside the rest songs, I should mention the simplicity of ''Angels of War'', the mysticism of ''Queen of the Masquerade'', the dynamic behind ''Heart of Steel'' and the attractive solo in my favourite ''Valhalla''.

Having as their primary target the creation of the right atmosphere, the band sacrifices the fast speeds in order to keep a mid-tempo throughout the album. Effectively, this makes the album appearing more solid. There are two reasons in my opinion that drives this album a bit away from perfection: first, the song ''Mayday'' had nothing to do with the whole album and I believe it would be better if it was avoided and secondly, the fact that production could have been much better and thus lift it to the top level. Despite these facts, it is an absolute must for any metal collection.

Firewind - Allegiance

Genre: Power Metal

Από το παρθενικό Nocturnal Symphony (1998)  μέχρι και το Allegiance το 2006 άλλαξαν πολλά στους Firewind τόσο από πλευράς στυλ όσο και σε σύνθεση. Το μόνο που έμεινε σταθερό ειναι ο ηγέτης και δημιουργός της μπάντας Gus. G και τα αξιοπρόσεκτα του riffs. Όχι οτι τα κομμάτια του Between Heaven and Hell (2002) έχαναν σε ενέργεια (βλέπε ''Warrior'', ''Destination Forever''), ούτε οτι το Burning Earth (2003) έχανε σε δυναμισμό (βλέπε ''I am the Anger'', ''The Fire and the Fury'') αλλα κάτι έλειπε για να ανεβάσει την μπάντα σε ένα άλλο επίπεδο. Αυτο το στοιχείο ήταν η μελωδικότητα, κάτι που έγινε ιδιαίτερα αντιληπτό στο Allegiance. Ένας από τους κύριους λόγους ήταν η μεγάλη συνεισφορά του Bob Katsionis (πλήκτρα) στην μουσική της μπάντας, αφού ήρθε στο προσκήνιο μετα την μηδαμινή του παρουσία στο Forged By Fire (2005). 

Το συγκεκριμένο άλμπουμ σηματοδοτεί το ντεμπούτο του Apollo Papathanasio στα φωνητικά και του Mark Cross στα τύμπανα. Ο Apollo δέχθηκε αυστηρή κριτική κυρίως για τα τεχνικά χαρακτηριστικά του και πολλοί ίσως να απόρρησαν με αυτη την επιλογή του Gus. Μπορει να μην εχει το εύρος της φωνής του Stephen Fredrick αλλα πιστεύω οτι έφερε μια δυναμική και μια καινούργια προσέγγιση στο συγκρότημα (''Insanity'', ''Ready To Strike''), γι'αυτο εξάλλου συνεχίζει να ειναι και ο τραγουδιστής. Επίσης συμμετέχει ενεργά στους στοίχους σχεδόν όλων των τραγουδιών κάτι που ήταν πάντα η αρμοδιότητα του Gus. Από την αλλη, ο Cross ξεχωρίζει σε αρκετά σημεία λόγω του εκρηκτικού του παιξίματος (''Allegiance'', ''Till The End of Time'', ''Dreamchaser'') αλλα δεν άντεξε να καθιερωθεί στην μετέπειτα ιστορία της μπάντας.

Από τον συγκεκριμένο δίσκο ξεχωρίζω ιδιαίτερα το εναρκτήριο ''Allegiance'' με το Gus να παραδίδει ένα καταιγιστικό riffing που θυμίζει προηγούμενες του συνθέσεις, το απλοϊκό (σε στοίχους και εκτέλεση) αλλα ταυτόχρονα μελωδικό ''Falling To Pieces'', το κάπως ελαφρύ (σε σχέση με τον όλο δίσκο) αλλα συνάμα ενδιαφέρον ''Breaking the Silence'' με την δυναμική παρουσία της Tara Teresa και το σόλο στα πλήκτρα που θυμίζει έντονα τον Jordan Rudess (Dream Theater) και το mid-tempo ''The Essence'' που έχει μια διαφορετική προσέγγιση και ίσως από τους καλύτερους στοίχους του άλμπουμ. Στα συν πρεπει να τονήσω και την πολύ σπουδαία δουλειά που έγινε στην παραγωγή και το μιξάρισμα του δίσκου που βοηθούν το συγκρότημα να ακούγεται πιο ώριμο και συμπαγές.
 
Γενικά πιστεύω ειναι μια πολύ καλή δουλειά με ομοιόμορφες αλλαγες στο τέμπο μεταξύ των τραγουδιών. Μπορεί οι στοίχοι να ειναι στην πλειοψηφία των τραγουδιών απλοί και χωρίς πολλη πρωτοτυπία αλλα εντούτοις περιέχουν αρκετό συναίσθημα, χωρίς να γινονται δραματικοί. Ειναι ίσως ενα από τα μοναδικά συγκροτήματα στον χώρο της power metal που σιγουρα προσέγγισαν ενα πιο ευρύ κοινό κυρίως με κάποια radio friendly τραγούδια τους όπως για παράδειγμα το ''Falling to Pieces'' και το ''Breaking the Silence'', χωρίς όμως να χαλάσουν την εικόνα τους και να δημιουργήσουν έτσι ένα πολυπρόσωπο ύφος.    

1. Allegiance (3:41)

2. Insanity (4:29)

3. Falling To Pieces (4:03)

4. Ready To Strike (4:35)  

5. Breaking The Silence (4:03)

6. Deliverance (6:07)

7. Till The End Of Time (4:36)

8. Dreamchaser (4:07)

9. Before The Storm (3:42)

10. The Essence (4:19)

11. Where Do We Go From Here (3:57)

From their inaugural Nocturnal Symphony (1998) and until Allegiance in 2006, Firewind changed a lot in terms of composition and style. The only thing that remained constant is the leader and shredd-master Gus G. and his remarkable riffs. Not that songs in Between Heaven and Hell (2002) lacked of energy (see ''Warrior'', ''Destination Forever'') or Burning Earth's (2003) had less power (see ''I am the Anger'', ''The Fire and the Fury''), but it was obvious that something was missing in order for the band to step on a higher level. That element was melodiousness, and it is very perceivable in Allegiance. One of the main reasons for that to happen was the big contribution in regards to the music from Bob Katsionis (keyboards), since he came to the foreground after being almost 'invisible' in Forged By Fire (2005).

The specific album marks the debut of Apollo Papathanasio on vocals and Mark Cross on drums. Apollo underwent a lot of criticism about his vocal capabilities and many might have been surprised about this choice from Gus. He may not have the aggressive voice of Stephen Fredrick but in my opinion he brought a new dynamic approach into the band (''Insanity'', ''Ready To Strike'') and for that reason he is still the singer. In addition, he participates and contributes lyrically, a job previously done solely by Gus. On the other hand, Cross stands out in many parts due to his eruptive drum play (''Allegiance'', ''Till the End of Time'', ''Dreamchaser'') however he did not manage to convince and thus departed a couple of years later.


From the specific album I especially distinguish ''Allegiance'' with the boisterous guitar riff reminding me of the band's older songs, the simplistic (in terms of lyrics and execution) but catchy and melodic ''Falling to Pieces'', the somehow 'lighter' (in respect to the overall album) but nonetheless interesting ''Breaking the Silence'' with Tara Teresa sharing the vocals with Apollo and the keyboard solo reminding the likes of Jordan Rudess (Dream Theater) and finally the mid-tempo ''The Essence'' which has a different approach and some of the best lyrics on the album. I would also give a thumbs up for the great work made in regards to the production and mixing of the album, characteristics that helped the band appear more mature and solid.  

All in all, the album has uniformity and solidness. Lyrics in their majority are simple and far from originality however, they contain a lot of emotion without being dramatic. In addition, the band showed diversity because of the fact that they dared to approach a wider audience with some radio friendly songs such as ''Falling To Pieces'' and ''Breaking The Silence'' without losing their image.

Sentenced - The Funeral Album (2006)

Genre: Melodic Gothic/Death Metal

Μου ειναι πραγματικά δύσκολο να πω αν αυτος ο δίσκος ειναι ο καλύτερος των Φινλανδών ή οχι. Από την μια ειναι ένας άρτια δουλεμένος δίσκος τόσο σε παραγωγή όσο και μουσική, με πολλη μελωδικότητα και το στοιχείο της λύπης και της μελαγχολίας να δεσπόζει όπως μας έχει συνηθίσει η μπάντα. Από την άλλη δεν προσφέρει κάτι το καινοτόμο από πλευράς ήχου αλλα ούτε και το τοπ τραγούδι όπως σε προηγούμενες δουλειές. Αν κάνει κάποιος μια αναδρομή από το Down και μετά αντιλαμβάνεται οτι η μπάντα κρατούσε από κάθε άλμπουμ τα στοιχεία που την έκαναν ''δυνατή'' και τα χρησιμοποιούσε στην επόμενη της δουλειά. Έτσι φτάσαμε στο αποτέλεσμα που ακούει στο όνομα The Funeral Album, την τελευταία δισκογραφική δουλειά της μπάντας που δήλωσε οτι θα ειναι και η τελευταία της. Ειναι πιστευω η πιο συμπαγές δουλειά και το καλύτερο κλείσιμο σε αυτη την δεκαπεντάχρονη τους καριέρα.

Προσωπικά δεν ξεχωρίζω ιδιαίτερα κάποιο κομμάτι. Ειναι από τους δίσκους που μπαίνουν στο player και δεν βγαινουν αν δεν τελειώσει. Το καταιγιστικό ''May Today Become the Day'' κάνει την εισαγωγή στον δίσκο ακολουθούμενο από το ''Ever-Frost'' που ακολουθεί στις ίδιες ταχύτητες με την ίδια μελωδικότητα. Στο ''We are but Falling Leaves'' και το ''Her Last 5 Minutes'' το τέμπο πέφτει για να δημιουργηθεί ένα αίσθημα θλίψης και δίνεται περισσότερη έμφαση στους στοίχους οι οποίοι αντικατοπτρίζουν την γενική εικόνα του δίσκου. Το ''Where Waters Fall Frozen'' ειναι ένα instrumental μεταβατικό τραγούδι το οποίο παραπέμπει στις πρώιμες death metal εποχές και δεν κολλάει καθόλου στο σύνολο. Παρά το γεγονος όμως και λόγω των 58 δευτερολέπτων του σε διάρκεια δεν ξινίζει τον ακροατή. 

Το ''Despair-Ridden Hearts'' ξεκινά από ένα αργό τέμπο και στην συνέχεια αναπτύσσει ταχύτητες χαρίζοντας μας ένα πολύ όμορφο και περίτεχνο σόλο της κιθάρας. Το ''Vengeance is Mine'' νομίζω ειναι από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου αφού συνδυάζει όμορφα riffs και δημιουργεί ένα αίσθημα θυμού μέσα από τους στοίχους με ένα πιασάρικο ρεφραίν που σου μένει. Ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά έχει και το ''Long Way To Nowhere'' το οποίο όμως συνδυάζεται και με ένα κομψό σόλο στην κιθάρα. Καθώς ο δίσκος μπήκε στο δεύτερο του μισό δίνει την εντύπωση οτι κοντεύει προς το τέλος. Αρχή γινεται με το ''Consider us Dead'' ενώ το ''Lower the Flags'' με το εισαγωγικό του σόλο στο πιάνο σε παρασύρει σε αποχαιρετιστήριες εικόνες που δεν θα αργήσουν να γίνουν πραγματικότητα. Με αυτο τον τρόπο το μονοπάτι που χάραξαν μέσα από το άλμπουμ θα φτάσει στο τέλος του με το μεγαλεπήβολο ''End of the Road'' το οποίο σε συλλογικό επίπεδο πιστεύω ειναι από τα καλύτερα κομμάτια που έγραψε ποτέ η μπάντα. Πραγματικά υπέροχη εκτέλεση από τον Laihiala στα φωνητικά και άψογη ροή στο τραγούδι που ειναι το καταλληλότερο για να βάλει την ταφόπλακα στο συγκρότημα εν ενώματι Sentenced.

1. May Today Become the Day (4:00)

2. Ever-Frost (4:18)

3. We Are But Falling Leaves (4:28)
4. Her Last 5 Minutes (5:40)
5. Where Waters Fall Frozen (0:58)
6. Despair-Ridden Hearts (3:40)
7. Vengeance is Mine (4:15)
8. A Long Way To Nowhere (3:26)
9. Consider Us Dead (4:51)
10. Lower the Flags (3:34)
11. Drain Me (4:33)
12. Karu (1:03)
13. End of the Road (5:00)

I find it extremely difficult to say if this is the best album of the Finnish or not. On one hand it is a well-worked album not only musically but also in production, with lots of melody and with the element of sorrow and depression to predominate the scene. On the other hand, its not something new in terms of sound and does not have top songs as in previous releases. A flashback from Down in 1996 and onwards will make you realise that the band kept only the good characteristics each time and use them on the subsequent album, thus creating the sound in The Funeral Album. Maybe it was not the best album that the band made, however I think it was the most solid and complete one and the most suitable one to close their fifteen-year career.

It is difficult to distinguish any songs. It is one of these albums that you put into the player and it does not come out until it's over. The initiation is being made with the boisterous ''May Today Become the Day'' and it's followed by the same melodic and fast-paced ''Ever-Frost''. Tempo is slowed down on ''We are but Falling Leaves'' and ''Her Last 5 Minutes'' in order to shift the emphasis to the lyrics and set a more dramatic atmosphere which is depicted on the album as a whole. ''Where Waters Fall Frozen'' is an instrumental transitional song which reminds the band's earlier death metal years. Although it does not fit to the image of the album, it is very short to disturb the listener.

''Despair-Ridden Hearts'' starts at a slow tempo song and builds up as the minutes go by, offering us a neat and elegant guitar solo. One of my personal favourites, ''Vengeance is Mine'' combines nice riffs and along with its catchy chorus manages to pass me the emotion of anger. Similar characteristics can be found in ''Long Way To Nowhere'' which combines a sharp guitar solo. As the album passed it's mid-point it is evident that it will soon come to an end. ''Consider us Dead'' takes you on an emotional ride whereas ''Lower the Flags'' another personal favourite has a great piano melody which somehow makes me realise that the journey's end is very close. After the interlude ''Karu'', ''End of the Road'' signifies the end. This is a magnificent song and I believe is one of the best that the band has ever written. Excellent vocals by Laihiala and a perfect flow in a song which couldn't be more suitable to put the gravestone on the band named Sentenced.

For My Pain - Fallen (2003)

Genre: Gothic Metal

Όσο αφορά τον χώρο της metal μουσικής, η Φιλανδία ειναι μια χώρα που συνηθίζει να μας χαρίζει υπέροχα συγκροτήματα κατά καιρούς. Ευτυχώς δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε στην περίπτωση των For My Pain..., ενός σούπερ-γκρουπ με gothic στοιχεία στον ήχο του που θυμίζει Charon, Sentenced καθώς και παλιές εποχές HIM. Η μπάντα έχει στην σύνθεση της μέλη από συγκροτήματα όπως Nightwish, Embraze, Eternal Tears of Sorrow και Reflexion, οπόταν οι γνωστοί του είδους και των προαναφερθέντων συγκροτημάτων γνωρίζουν οτι πρόκειται για κάτι πολύ ποιοτικό. Όσο αφορά την παραγωγή δίχνει να έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, ενώ σχετικά με το συναίσθημα πιστεύω η μπάντα έβγαλε αυτο που ήθελε στο άλμπουμ. Η ατμόσφαιρα που βγαινει δεν ειναι και η πιο σκοτεινή, αλλα γενικά επικρατεί ένα κλίμα μελαγχολίας, μιζέριας και κατάθλιψης.


Σαν τραγούδια ξεχώρισα ιδιαίτερα το απεγνωσμένο ''My Wound is Deeper than Yours'', την 'αρχοντική' απαισιοδοξία του ''Queen Misery'', την απελπισία του ''Rapture of the Lust'' με το πιασάρικο ρεφραίν, την αρμονική μελωδικότητα του ''Broken Days'' με την υπογραφή του Tuomas Holopainen στα πλήκτρα και τέλος το μελαγχολικό ''Autumn Harmony'' με το επιβλητικό του riff και το όμορφο του σόλο στην κιθάρα. Δεν υπάρχουν κακά τραγούδια πιστευω στον δίσκο και άνετα μπορει κάποιος να έχει διαφορετικές απόψεις. 


Γενικά ειναι ένας πολύ μελωδικός δίσκος με πολλές ισορροπίες αφού δεν δόθηκε ιδιαίτερη βάση σε κάποιο όργανο. Δεν υπάρχουν μακροσκελή σόλο στις κιθάρες ούτε παρατραβηγμένα παιξίματα στα πλήκτρα και αυτο ειναι κάτι που γινεται εύκολα αντιληπτό. Πιστεύω έγινε καλή επιλογή και όσο αφορά την σειρά των τραγουδιών αφού σπάζει το γρηγορο τέμπο που επικρατεί σε διάφορες περιπτώσεις με κάτι πιο μέτριο κρατώντας έτσι μια όμορφη ροή. Στα πλην ειναι κατά την άποψη μου το γεγονος οτι το Fallen δεν ειναι κάτι το καινοτομικό σαν αποτέλεσμα και οι στίχοι θα μπορουσαν να δουλευτούν καλύτερα. Παρόλα αυτα δεν νομίζω οτι αυτα τα δύο αρνητικά στοιχεία ειναι τόσο σημαντικά ώστε να μειώσουν την ποιότητα του άλμπουμ.

1.  My Wound is Deeper than Yours (3:43)

2. Dancer in the Dark (3:44)

3. Queen Misery (5:22)

4. Sea of Emotions (3:55)

5. Rapture of the Lust (3:54)

6. Broken Days (4:01)

7. Dear Carniwhore  (3:54)

8. Bed of Dead Leaves (5:00)

9. Autumn Harmony (4:45)

10. Tomorrow is a Closed Gate (4:49) 

Regarding the metal scene, Finland is a country which usually delivers great bands. Thankfully, it is not an exception even in the case of For My Pain.., a super-group with gothic characteristics in its sound which reminds a lot the likes of Charon, Sentenced as well as HIM's early days. The band is comprised by members of Nightwish, Embraze, Eternal Fears of Sorrow and Reflexion, thus people who are familiar with the aforementioned bands realise that this has some quality. In regards to the production, it seems that a very good job has been done and in addition I believe that the band managed to depict the emotion they wanted in the album. The atmosphere that is created may not be the most gloomiest one, however, the dominate aura is that of melancholy, misery and depression. 

Regarding the songs I specifically distinguished the desperate ''My Wound is Deeper than Yours'', the majestic pessimism of ''Queen Misery'', the hopelessness in ''Rapture of the Lust'' with the catchy chorus, the harmonic melodiousness of ''Broken Days'' with Holopainen's signature in keyboards and lastly the melancholic ''Autumn Harmony'' with the heavy riff and neat guitar solo. I don't think there are bad songs on the album and easily someone might have different opinions than me.

Overall, is a very melodic volume with a balance since there was not given any particular attention to specific instruments. Lengthy solo's are absent from guitars and keyboards and this can be clearly identified. I believe that a good choice has been made in terms of the tracks ordering, since the tempo is not kept constantly at high levels but rather fluctuates regularly keeping a nice flow. On the weaknesses side, I would mention the fact that Fallen does not present something innovative in it's total and the lyrics could have been worked out better as well. However, these negatives are not so important in order to drive the quality down.