High Spirits - Another Night (2011)

Genre: Traditional Metal

Δεν πιστευα ποτέ οτι εν έτει 2011 θα υπήρχε κάποιο συγκρότημα που να έβγαζε προς τα έξω τόσο πολύ εικόνα του heavy metal και του hard rock των 80s. Όπως και στα demos έτσι και εδώ η μπάντα βγάζει ενα ήχο σαφώς επηρεασμένο από το κίνημα του New Wave Οf British Heavy Metal και εύκολα σε ταξιδεύει μια εικοσαετία και βάλε πίσω. Παράλληλα έρχεται να δέσει τέλεια στην μουσική και η φωνή του Chris Black (Pharaoh, Dawnbringer) δημιουργώντας έτσι έναν old-school δίσκο γεμάτο ενέργεια και δυναμισμό. Αξίζει πάντως να σημειωθεί οτι ο εν λόγω κύριος ειναι αυτος που ευθύνεται σχεδόν για τα πάντα στον δίσκο. Με την απλότητα να κυριεύει, το αποτέλεσμα ειναι πραγματικά εκπληκτικό.


Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο ειναι το γεγονος οτι οι μουσικοί επιλέγουν να παρουσιαστούν με το όνομα τους, μακριά από επίθετα και αλλες πληροφορίες που θα ''φανερώσει'' την ταυτότητα τους (παρουσιάζονται ως Chris, Mike, Scott, Bob και Ian). Μια εύλογη σκέψη γιατι έκαναν αυτη την επιλογή ειναι ίσως το οτι προσπαθούν να προσελκύσουν τον ακροατή με την μουσική τους φαντασία και οχι με το όνομα τους, παράτολμο εγχείρημα μεν, πετυχημένο δε.


Ο δίσκος κάνει εισαγωγή με το ''Another Night in the City'' το οποίο με το ζωηρό του riff και ένα πιασάρικο ρεφραίν θέτει αμέσως το σκηνικό και παρουσιάζει την φόρμουλα της μπάντας. Πάνω σε αυτα τα μήκη και πλάτη θα κινηθεί και ο υπόλοιπος δίσκος. Ακολουθεί το ''Do You Remember'' που ανοίγει με ένα riffing που φέρνει έντονα στον νου George Lynch και Rudolf Schenker και ειναι ένα από τα αγαπημένα μου στον δίσκο. Το ''Full Power'' έχει σαφώς ανεβασμένο τέμπο και μια ξεχωριστή δυναμική, ενώ το ''Demons at the Door'' ξεφεύγει από την εικόνα των Dokken και Scorpions (που ίσως έχει δημιουργηθεί) και μπαίνει σε αλλα μονοπάτια. Άξιο προσοχής ειναι και το ''Nights in Black'' με μια ελκυστική και groovy μπασογραμμή που ειμαι σίγουρος οτι θα γινει σημείο αναφοράς.


Γενικά ειναι ένας καλοδουλεμένος δίσκος με γλυκιές μελωδίες, φρέσκα φωνητικά και μουσική γεμάτη ενέργεια που τον κάνουν ακαταμάχητο και σιγουρα δεν μπορει να αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Ξινίζει λίγο το γεγονος οτι πρόκειται για ένα δίσκο γύρω στα 35 λεπτά. Συνιστάται για λάτρεις Dokken, Scorpions, Y&T και Saxon.

1. Another Night in the City (3:01)

2. Do You Remember (3:57)

3. Full of Power (3:56)

4. Demons at the Door (4:20)

5. I'll Be Back (3:05)

6. You Make Love Impossible (4:28)

7. Where Did I Go Wrong (3:31)

8. Nights in Black (4:41)

9. Going Up (3:36)

I never thought that in the current decade there would be a band that could so perfectly demonstrate the heavy metal and hard rock picture of the 80s. Just like in their demos, the band pulls out a sound explicitly influenced and inspired by the New Wave Of British Heavy Metal movement and so easily travels you twenty years and so back in time. Parallel to the music, the voice of Chris Black (Pharaoh, Dawnbringer) binds perfectly, creating this way an old-school album full of energy and nostalgic vibes. It is worth mentioning that Chris is the main figure responsible for almost everything you are going to hear. With simplicity as the main characteristic, the result is truly amazing.

A worth noting fact is that the musicians choose to present their selves only with their names and not with any other fact that would reveal their identities (they appear as Chris, Mike, Scott, Bob and Ian). A plausible reason of this choice is that they try to attract the listener with their music and not with their names. Risky but successful.

The album starts with ''Another Night in the City'' and with it's vigorous riff and its catchy refrain sets the scene and presents the formula straight out. It's on these grounds that the rest of the album will move. ''Do You Remember'' follows and opens with a sharp George Lynch/Rudolf Schenker-style riff and it's one of my favourites. ''Full Power'' has a notable up-beat tempo and some special dynamics, while ''Demons at the Door'' gets away from the Dokken/Scorpions image (that may have been created until that moment) and enters a different path. You should also notice ''Nights in Black'' which has an attractive and groovy bass line which I'm sure will seduce many. 

Overall, it's a solid album with uniformity and character, sweet melodies, fresh vocals and energetic music making it irresistible. The only bad thing is the fact that the length of it is somewhere around 35 minutes only. Recommended for Dokken, Scorpions, Y&T and Saxon fans.

Sentenced - The Funeral Album (2006)

Genre: Melodic Gothic/Death Metal

Μου ειναι πραγματικά δύσκολο να πω αν αυτος ο δίσκος ειναι ο καλύτερος των Φινλανδών ή οχι. Από την μια ειναι ένας άρτια δουλεμένος δίσκος τόσο σε παραγωγή όσο και μουσική, με πολλη μελωδικότητα και το στοιχείο της λύπης και της μελαγχολίας να δεσπόζει όπως μας έχει συνηθίσει η μπάντα. Από την άλλη δεν προσφέρει κάτι το καινοτόμο από πλευράς ήχου αλλα ούτε και το τοπ τραγούδι όπως σε προηγούμενες δουλειές. Αν κάνει κάποιος μια αναδρομή από το Down και μετά αντιλαμβάνεται οτι η μπάντα κρατούσε από κάθε άλμπουμ τα στοιχεία που την έκαναν ''δυνατή'' και τα χρησιμοποιούσε στην επόμενη της δουλειά. Έτσι φτάσαμε στο αποτέλεσμα που ακούει στο όνομα The Funeral Album, την τελευταία δισκογραφική δουλειά της μπάντας που δήλωσε οτι θα ειναι και η τελευταία της. Ειναι πιστευω η πιο συμπαγές δουλειά και το καλύτερο κλείσιμο σε αυτη την δεκαπεντάχρονη τους καριέρα.

Προσωπικά δεν ξεχωρίζω ιδιαίτερα κάποιο κομμάτι. Ειναι από τους δίσκους που μπαίνουν στο player και δεν βγαινουν αν δεν τελειώσει. Το καταιγιστικό ''May Today Become the Day'' κάνει την εισαγωγή στον δίσκο ακολουθούμενο από το ''Ever-Frost'' που ακολουθεί στις ίδιες ταχύτητες με την ίδια μελωδικότητα. Στο ''We are but Falling Leaves'' και το ''Her Last 5 Minutes'' το τέμπο πέφτει για να δημιουργηθεί ένα αίσθημα θλίψης και δίνεται περισσότερη έμφαση στους στοίχους οι οποίοι αντικατοπτρίζουν την γενική εικόνα του δίσκου. Το ''Where Waters Fall Frozen'' ειναι ένα instrumental μεταβατικό τραγούδι το οποίο παραπέμπει στις πρώιμες death metal εποχές και δεν κολλάει καθόλου στο σύνολο. Παρά το γεγονος όμως και λόγω των 58 δευτερολέπτων του σε διάρκεια δεν ξινίζει τον ακροατή. 

Το ''Despair-Ridden Hearts'' ξεκινά από ένα αργό τέμπο και στην συνέχεια αναπτύσσει ταχύτητες χαρίζοντας μας ένα πολύ όμορφο και περίτεχνο σόλο της κιθάρας. Το ''Vengeance is Mine'' νομίζω ειναι από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου αφού συνδυάζει όμορφα riffs και δημιουργεί ένα αίσθημα θυμού μέσα από τους στοίχους με ένα πιασάρικο ρεφραίν που σου μένει. Ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά έχει και το ''Long Way To Nowhere'' το οποίο όμως συνδυάζεται και με ένα κομψό σόλο στην κιθάρα. Καθώς ο δίσκος μπήκε στο δεύτερο του μισό δίνει την εντύπωση οτι κοντεύει προς το τέλος. Αρχή γινεται με το ''Consider us Dead'' ενώ το ''Lower the Flags'' με το εισαγωγικό του σόλο στο πιάνο σε παρασύρει σε αποχαιρετιστήριες εικόνες που δεν θα αργήσουν να γίνουν πραγματικότητα. Με αυτο τον τρόπο το μονοπάτι που χάραξαν μέσα από το άλμπουμ θα φτάσει στο τέλος του με το μεγαλεπήβολο ''End of the Road'' το οποίο σε συλλογικό επίπεδο πιστεύω ειναι από τα καλύτερα κομμάτια που έγραψε ποτέ η μπάντα. Πραγματικά υπέροχη εκτέλεση από τον Laihiala στα φωνητικά και άψογη ροή στο τραγούδι που ειναι το καταλληλότερο για να βάλει την ταφόπλακα στο συγκρότημα εν ενώματι Sentenced.

1. May Today Become the Day (4:00)

2. Ever-Frost (4:18)

3. We Are But Falling Leaves (4:28)
4. Her Last 5 Minutes (5:40)
5. Where Waters Fall Frozen (0:58)
6. Despair-Ridden Hearts (3:40)
7. Vengeance is Mine (4:15)
8. A Long Way To Nowhere (3:26)
9. Consider Us Dead (4:51)
10. Lower the Flags (3:34)
11. Drain Me (4:33)
12. Karu (1:03)
13. End of the Road (5:00)

I find it extremely difficult to say if this is the best album of the Finnish or not. On one hand it is a well-worked album not only musically but also in production, with lots of melody and with the element of sorrow and depression to predominate the scene. On the other hand, its not something new in terms of sound and does not have top songs as in previous releases. A flashback from Down in 1996 and onwards will make you realise that the band kept only the good characteristics each time and use them on the subsequent album, thus creating the sound in The Funeral Album. Maybe it was not the best album that the band made, however I think it was the most solid and complete one and the most suitable one to close their fifteen-year career.

It is difficult to distinguish any songs. It is one of these albums that you put into the player and it does not come out until it's over. The initiation is being made with the boisterous ''May Today Become the Day'' and it's followed by the same melodic and fast-paced ''Ever-Frost''. Tempo is slowed down on ''We are but Falling Leaves'' and ''Her Last 5 Minutes'' in order to shift the emphasis to the lyrics and set a more dramatic atmosphere which is depicted on the album as a whole. ''Where Waters Fall Frozen'' is an instrumental transitional song which reminds the band's earlier death metal years. Although it does not fit to the image of the album, it is very short to disturb the listener.

''Despair-Ridden Hearts'' starts at a slow tempo song and builds up as the minutes go by, offering us a neat and elegant guitar solo. One of my personal favourites, ''Vengeance is Mine'' combines nice riffs and along with its catchy chorus manages to pass me the emotion of anger. Similar characteristics can be found in ''Long Way To Nowhere'' which combines a sharp guitar solo. As the album passed it's mid-point it is evident that it will soon come to an end. ''Consider us Dead'' takes you on an emotional ride whereas ''Lower the Flags'' another personal favourite has a great piano melody which somehow makes me realise that the journey's end is very close. After the interlude ''Karu'', ''End of the Road'' signifies the end. This is a magnificent song and I believe is one of the best that the band has ever written. Excellent vocals by Laihiala and a perfect flow in a song which couldn't be more suitable to put the gravestone on the band named Sentenced.

For My Pain - Fallen (2003)

Genre: Gothic Metal

Όσο αφορά τον χώρο της metal μουσικής, η Φιλανδία ειναι μια χώρα που συνηθίζει να μας χαρίζει υπέροχα συγκροτήματα κατά καιρούς. Ευτυχώς δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε στην περίπτωση των For My Pain..., ενός σούπερ-γκρουπ με gothic στοιχεία στον ήχο του που θυμίζει Charon, Sentenced καθώς και παλιές εποχές HIM. Η μπάντα έχει στην σύνθεση της μέλη από συγκροτήματα όπως Nightwish, Embraze, Eternal Tears of Sorrow και Reflexion, οπόταν οι γνωστοί του είδους και των προαναφερθέντων συγκροτημάτων γνωρίζουν οτι πρόκειται για κάτι πολύ ποιοτικό. Όσο αφορά την παραγωγή δίχνει να έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, ενώ σχετικά με το συναίσθημα πιστεύω η μπάντα έβγαλε αυτο που ήθελε στο άλμπουμ. Η ατμόσφαιρα που βγαινει δεν ειναι και η πιο σκοτεινή, αλλα γενικά επικρατεί ένα κλίμα μελαγχολίας, μιζέριας και κατάθλιψης.


Σαν τραγούδια ξεχώρισα ιδιαίτερα το απεγνωσμένο ''My Wound is Deeper than Yours'', την 'αρχοντική' απαισιοδοξία του ''Queen Misery'', την απελπισία του ''Rapture of the Lust'' με το πιασάρικο ρεφραίν, την αρμονική μελωδικότητα του ''Broken Days'' με την υπογραφή του Tuomas Holopainen στα πλήκτρα και τέλος το μελαγχολικό ''Autumn Harmony'' με το επιβλητικό του riff και το όμορφο του σόλο στην κιθάρα. Δεν υπάρχουν κακά τραγούδια πιστευω στον δίσκο και άνετα μπορει κάποιος να έχει διαφορετικές απόψεις. 


Γενικά ειναι ένας πολύ μελωδικός δίσκος με πολλές ισορροπίες αφού δεν δόθηκε ιδιαίτερη βάση σε κάποιο όργανο. Δεν υπάρχουν μακροσκελή σόλο στις κιθάρες ούτε παρατραβηγμένα παιξίματα στα πλήκτρα και αυτο ειναι κάτι που γινεται εύκολα αντιληπτό. Πιστεύω έγινε καλή επιλογή και όσο αφορά την σειρά των τραγουδιών αφού σπάζει το γρηγορο τέμπο που επικρατεί σε διάφορες περιπτώσεις με κάτι πιο μέτριο κρατώντας έτσι μια όμορφη ροή. Στα πλην ειναι κατά την άποψη μου το γεγονος οτι το Fallen δεν ειναι κάτι το καινοτομικό σαν αποτέλεσμα και οι στίχοι θα μπορουσαν να δουλευτούν καλύτερα. Παρόλα αυτα δεν νομίζω οτι αυτα τα δύο αρνητικά στοιχεία ειναι τόσο σημαντικά ώστε να μειώσουν την ποιότητα του άλμπουμ.

1.  My Wound is Deeper than Yours (3:43)

2. Dancer in the Dark (3:44)

3. Queen Misery (5:22)

4. Sea of Emotions (3:55)

5. Rapture of the Lust (3:54)

6. Broken Days (4:01)

7. Dear Carniwhore  (3:54)

8. Bed of Dead Leaves (5:00)

9. Autumn Harmony (4:45)

10. Tomorrow is a Closed Gate (4:49) 

Regarding the metal scene, Finland is a country which usually delivers great bands. Thankfully, it is not an exception even in the case of For My Pain.., a super-group with gothic characteristics in its sound which reminds a lot the likes of Charon, Sentenced as well as HIM's early days. The band is comprised by members of Nightwish, Embraze, Eternal Fears of Sorrow and Reflexion, thus people who are familiar with the aforementioned bands realise that this has some quality. In regards to the production, it seems that a very good job has been done and in addition I believe that the band managed to depict the emotion they wanted in the album. The atmosphere that is created may not be the most gloomiest one, however, the dominate aura is that of melancholy, misery and depression. 

Regarding the songs I specifically distinguished the desperate ''My Wound is Deeper than Yours'', the majestic pessimism of ''Queen Misery'', the hopelessness in ''Rapture of the Lust'' with the catchy chorus, the harmonic melodiousness of ''Broken Days'' with Holopainen's signature in keyboards and lastly the melancholic ''Autumn Harmony'' with the heavy riff and neat guitar solo. I don't think there are bad songs on the album and easily someone might have different opinions than me.

Overall, is a very melodic volume with a balance since there was not given any particular attention to specific instruments. Lengthy solo's are absent from guitars and keyboards and this can be clearly identified. I believe that a good choice has been made in terms of the tracks ordering, since the tempo is not kept constantly at high levels but rather fluctuates regularly keeping a nice flow. On the weaknesses side, I would mention the fact that Fallen does not present something innovative in it's total and the lyrics could have been worked out better as well. However, these negatives are not so important in order to drive the quality down.